10 епизода „РУДНИКОТ“

10 епизода „РУДНИКОТ“

ВО РУДНИКОТ

ДАНИЕЛ: Никола! Никола каде си?

НИКОЛА: Значи дојде да ми помогнеш.

ДАНИЕЛ: Слушај ме, мораме да излеземе овде не е безбедно.

НИКОЛА:  Значи сеуште не ми верувате. Но ќе видите. (заминува со трчање)

ДАНИЕЛ:  Никола. Врати се овде! Мораме да одиме. Никола!!

ВО РУДНИКОТ

Даниел разгледува наоколу, се сеќава како местото било реновирано, се доближува кон една врата и се сеќава како внатре  беа наредени 5 лулки за бебиња едно до друго. Се слуша плач од бебињата од лулките. Даниел се врти на сите страни како да сака да избега но постојано се враќа назат во минатото. 

ДАНИЕЛ: Никола! Никола доаѓај ваму!

НИКОЛА: Дојдете. Видете овде долку. Како да свети нешто.

ДАНИЕЛ: Никола. Доаѓај овде. Таму нема ништо

Се сеќава како на истото место пред многу време, тој и една мистериозна личност во тоа место закопуваат некоја акатка која емитува светлина.

ДАНИЕЛ: Никола, погледни ме. Погледни ме!. Се плашам за тебе.

НИКОЛА: Што луд ли сум?

ДАНИЕЛ: Не, не. Ние сме заробени во напуштен рудник од каде што нема излез.

СЦЕНА

ПРЕД РУДНИКОТ

Работници ги сачистуваат влезот.

ЖАРКО: Даниел е паметен, ќе го чува Никола се додека не дојдеме до нив.

(почнува земјотрес, повторно влезот е затрупан)

СУЗАНА: Престанете! Престанете! Само за влошувате работата.

ЕМИЛИЈА:  Г-це Сузна престанете. Оставете не да си ја вршиме работата.

СУЗАНА: За се си ти виновна.

ЕМИЛИЈА: Како тоа за се сум јас вновна. (Кучето на Даниел лае)

СУЗАНА: Да не дојдеше тука, сето ова немаше да се случи. За се си ти виновна!

ЕУМИЛИЈА: Престани, неможам да те слушам повеќе. Наскоро ќе ги спасиме.

ВО РУДНИКОТ

ДАНИЕЛ: (се слуша лаење на куче) Го слушна тоа?

НИКОЛА: Тоа е твоето куче.

ДАНИЕЛ: Продолжи да одиш напред.

ПРЕД РУДНИКОТ

ЕМИЛИЈА: Мораме да прстанеме со ова. Со кавга нема ништо да направиме.

СУЗАНА: И јас мислам така.

ЕМИЛИЈА: Добро, што сакаш да направам?

СУЗАНА: Помогни ми.

ВО РУДНИКОТ

НИКОЛА: Звукот доаѓа од тука.

ДАНИЕЛ: Помошниот излез.

НИКОЛА: Што рече?

ДАНИЕЛ: Ништо.

ПРЕД РУДНИКОТ

СУЗАНА: Потребно ни е нешто големо за да го отвориме тој рудник.

ЕМИЛИЈА: На пример што?

ЖАРКО: Експлозв.

ВО РУДНИКОТ

ДАНИЕЛ: Ова е поможен излез. Можеби ова ни е единствениот спас.

НИКОЛА: Што треба да правиме?

ДАНИЕЛ: Треба да земеме нешто тврдо и да тропаме, од страните, и да се надеваме дека ќе не слушнат.

ПРЕД РУДНИКОТ

ЕМИЛИЈА: Ајде сите одалечете се. Ова ќе биде силна експлозија.

ЖАРКО: Во ред е. Спремни сме.

ВО РУДНИКОТ

ДАНИЕЛ И НИКОЛА: Помош! (тропаат од страните на излезот)

ПРЕД РУДНИКОТ

Се слуша силна експлозија, се крева голема прашина. Во прашината влегува емилија за да вииди дали успеале.

СУЗАНА: Успеавме ли?

ЕМИЛИЈА: Ништо. Не успеавме.

МАРЈАН: Тогаш што направивме?

ВО БОЛНИЦА

МАРКО: Еј, како си.

СОФИЈА: Добро.

МАРКО: Каде замина?

СОФИЈА:  Па.. завршив со работа и заминувам дома. Нели ти треба да се одмараш?

МАРКО: Докторот ми рече дека може да почнам да се шетам и во природа, па бидејќи нема никој во близина ми текна на тебе. Помислив дека ќе можеш да дојдеш со мене на прошека.

ВО ПАРКОТ

МАРКО: Навистина почнувам да се нервирам. Неможам да се сетам на ништо.

СОФИЈА: Како се чувствуваш кога си со нејзе?

МАРКО: Незнам како да се чувствувам.

СОФИЈА: Нели се сети на твоето куче?

МАРКО: Ах, да. Лажев.

СОФИЈА: Навистина?

МАРКО: Таа е толку добра, љубезна. Неможев да ја разочарам. Ништо од ова што ми се случува не го сфаќам за реално. Мислам куче по име Ристе. Кој нормален дава такво име на куче? НИшто не ми личи на реално.

СОФИЈА:  Тоа е толку чудно...

МАРКО: Всуштност само една работа ми се чини за реална. (пауза) Ти.

СОФИЈА: Што?

МАРКО:  Не сакам да се наврдиш но само ти си ми реална. (Софија полека се обидува да го бакне, во тој миг се појавува) Габи.

СОФИЈА: Да..

МАРКО: Габи.

СОФИЈА: Што?

ГАБРИЕЛА: Знам дека не е време за посета ама сакав да те видам. Земи ти направив колачиња.

СОФИЈА: Јас ќе ве оставам насамо.

МАРКО: Софија чекај.  (се завртува Софија) Се гледаме утре.

СОФИЈА: Се разбира.

ПРЕД РУДНИКОТ

СУЗАНА: Што беше по ѓаволите ова? Нели рековте дека можете да го  отворите рудникот?

ЕМИЛИЈА: Градоначалничке.

СУЗАНА: Можевте да го убиете мојот син.

ЖАРКО: Ако знаеме каде се наоѓаат ќе ни биде полесно за да можеме да ги извадиме. Треба само да знаеме каде се наоѓаат.

ЧОВЕК 3: Еј, луѓе! Кучето на Даниел игледа дека најде нешто. (сите се доближуваат до кучето, гледаат дека копа во земјата)

СУЗАНА: помошниот излез.

ЕМИЛИЈА: Што?

СУЗАНА: Како не ми текна помошниот излез, од тука може да се велгува и излегува во рудникот.

ВО РДНИКОТ

НИКОЛА: Навистина, навистина ми е жал.

ДАНИЕЛ: Нема врска.

НИКОЛА: Јас само сакав да најдам некој доказ против мајка ми.

ДАНИЕЛ: Сакам да кажам дека и мене ми е жал. Не ребаше да дозволам да се случи ова. Знаеш товојата мајака е многу принципиелан жена, таа има јасно зацртана цел. Сака да те види по патот по кој таа одлучила ти да одиш. А ако заминеш по некој друг пат, таа тоа нема да го дозволи. Но исто така природно е и ти самиот да кажеш што сакаш и таа да те поддржи во тоа. И... жал ми е тоа што ти го реков.

НИКОЛА: Па зошто го кажа тогаш?

ДАНИЕЛ: Претпоставувам дека и јас не сум добра личност.

ПРЕД РУДНИКОТ

ЕМИЛИЈА: Ајде побрзајте.. (со камион ги вада решеките со кој е затворен помошниот излез)

СУЗАНА: И? Што е следно сега?

ВО РУДНИКОТ

НИКОЛА: Мислам дека не е до тоа. И ти можеш д абидеш добра личност, без разлика на се што си направивл во минатото.

ДАНИЕЛ: Јас... јас не мислам дека...

НИКОЛА: Се што е потребно за да го заборавиш тоа е да се посветиш на сегашноста. Да ги заборавиш лошите моменти и работите кој не си сакал да ги направиш а си ги направил. (се слуша тропање на камења)

ПРЕД РУДНИКОТ

ЖАРКО: Треба некој да го спуштиме доле низ дупката...

ЕМИЛИЈА: Добро јас е влезам.

СУЗАНА: Не јас..

ЕМИЛИЈА: Ве молам, вие не сте обучена.

СУЗАНА: Тој е мој син.

ЕМИЛИЈА: Исто така и мој. Види... ти не си имала искуство со вакви работи, дозволи ми мене и побрзо ќе ја завршиме оваа работа. Добро?

СУЗАНА: Само донеси ми го синот.

ВО РУДНИКОТ

ДАНИЕЛ: Може ли да те прашам нешто... (Никола климнува со глвата) Зошто толку мислиш дека мајка ти крие некои работи? Од каде го знаеш тоа?

НИКОЛА: Не знам. Едноставно мислев дека ако се симна доле ќе најдам некои докази со кој ќе ја решам мојата дилема. Но ништо.

ДАНИЕЛ: Тоа не е вистина. Јас бев изгубен а ти ме најде.

НИКОЛА: Чекај, сакаш да ми кажеш дека и ти знаеш нешто..

ДАНИЕЛ: Не, не знам. Само знам дека треба повеќе да си го слушам гласот од внатре за да можам  да избегам од целата ситуација. (почнуваат да паѓаат камења од над главата.)

НИКОЛА: Што беше тоа?

ДАНИЕЛ: Мислам дека тоа е спасот. ЕЈ! Помогнете!

НИКОЛА: Помогнете тука сме. (почнуваа да тропаат)

ЕМИЛИЈА: Еј, дечки, добро сте? (Ги крева решетките) Ајде подај ми го Никола.

ДАНИЕЛ: Ајде..

ЕМИЛИЈА: Фати се и ти за јажето. (почнува да се тресе земјата, а Даниел за миг ќе пропадне) Даниел!

ДАНИЕЛ: Се држам.. Ух, добро е!

ЕМИЛИЈА: Фала ти Боже.

ПРЕД РУДНИКОТ

(Ги вадат од рудникот, сите се радосни, ракоплескаат)

СУЗАНА: Сине! (го зима и го гушка, луѓето им помагаат да ги извадат од дупката)

ЕМИЛИЈА: Добро си?

СУЗАНА:  Заменичке ве молам расчистете ја гужвата. (го зима синот и заминува) Г-не Даниел ви благодарам за тоа што бевте со син ми.

ДАНИЕЛ: Мило ми е што успеав да помогнам.

СУЗАНА: Да но.. ситуацијата сеуште останува иста.

ДАНИЕЛ: Мислам дека нема да биде баш како што замисливте вие?

СУЗАНА: Молам?

ДАНИЕЛ: Јас ќе продолжам со терапијата но на мој начин и со мои правила.

СУЗАНА: Што се замислуваш дека ќе направиш? Само ако се осмелиш да направиш нешто јас...

ДАНИЕЛ: Што ќе ми направиш? Ќе ми го уништиш животот? Ќе ми направите се да ми биде најлошо?

СУЗАНА: Немојте да ме предизвикате?

ДАНИЕЛ: Не морам да ве предизвикувам, зошто секако јас ќе работам добро и вие ќе ме оставите на мира.

СУЗАНА: А зошто?

ДАНИЕЛ: Затоа што ако нешто се случи и ако треба да има спор за старателството на Никола, знаете ли како ќе одлучи судот кој е погоден родител за детето? Пред да одлучи ќе се консултира со психологот кој работел со детето. А тоа сум јас.  Затоа размислете малку за тоа, а мене оставете ме да си ја работам својата работа. (заминува)

МАЛКУ ПОДОЦНА НА ИСТОТО МЕСТО

Никола и Емилија седат на еден камен пред рудникот, доаѓаат Жарко и Даниел.

ДАНИЕЛ: Никола, мајка ти те вика, треба да си одите.

НИКОЛА: Во ред.

ВО БОЛНИЦА

Софија носи писмо во рацете, доаѓа до рецепцијата и го осава на масата но пред да го остави го отвара а на него пушува „До управата на болницата: Оставка“. Го остава и заминува.

КАЈ РУНИОТ НАВЕЧЕР

Сузана доаѓа и го фрла предметот што го најде претходно на кој пишуваше „Експеримент 4“ го фрла во дупката од каде што ги извадија Емилиј и Никола, а во дупката се наоѓаат превртени лулки, украси, целото наликува како на деткска соба.

УТРЕ СЛЕДУВА НОВО ПРОДОЛЖЕНИЕ