18 епизода „РОДИТЕЛСКА ГРИЖА“

18 епизода „РОДИТЕЛСКА ГРИЖА“

СЦЕНА

Во куќата на Емилија

Емилија им покажува на децата нејзини работи кога била мала.

ЕМИЛИЈА: Погледнете.. ова се работи кој ми припаѓале мене кога сум била мала.. т.е ми ги оставиле родителите.. имате ли вие вакви предмети.. (и двајцата молчат ) видете..  јас имам пораснато во дом... и нема да дозволам и вие да порастете во дом.. ќе направам се за да го најдав вашиот татко.. само треба да ми помогнете.. имате ли некои работи кој ви ги оставиле родителите?

ИВАНА: Овој часовник бил на татко ми..

ЕМИЛИЈА: Во ред.. дајте да видам..

ИВАНА: Ќе ни помогнете да го најдеме татко ни.

ЕМИЛИЈА: Ќе направам се што можам..

ИВАНА: Ги имаш ли најдено?

ЕМИЛИЈА: Кого?

ИВАНА: Твоите родители?

ЕМИЛИЈА: Не.. сеуште не.. но нема да престанам да ги барам.

СЦЕНА

Во продавницата на Мартин

МАРТИН: Ах.. г-це Емилија.. каква чест.. конечно најдовте време малку замене..

ЕМИЛИЈА: Ми треба ваша помош.

МАРТИН: Кај мене секогаш доаѓаат личности кој имаат потреба од нешто.

ЕМИЛИЈА: Сакам да дознаам нешто за овој часовник.

МАРТИН: мм.. многу специвичен часовник.. изработен од исклучителен материјал.. погледнете ги само тие црти и знаци..Човекот кој го има купено овој часовник е со многу добар вкус.

ЕМИЛИЈА: Знаете ли од каде може да се набави ваков часовник?

МАРТИН: Точно од тука.

ЕМИЛИЈА: Вие го имате продадено?

МАРТИН: Да.. никогаш нема да го заборавам овој модел на часовник.. единствен е.

ЕМИЛИЈА: Знаете ли кој го има купено?

МАРТИН: За жал многу сум лош со помнењето на имиња.. но за среќа се си запишувам.

ЕМИЛИЈА: Може да видите кој го купил?

МАРТИН: (Бара,) Го купил...  (Престанува да зборува и погледнува во Емилија, а таа му се насмевнува)

ЕМИЛИЈА: Што барате за возврат?

МАРТИН: Да ми простите?

ЕМИЛИЈА: Мислам дека за почеток ќе биде добро само да имаме добар однос.. т.е да ве почитувам.

МАРТИН: Во ред.. часовникот го купил Марјан Ѓорѓиевски.

ЕМИЛИЈА: Само толку?

МАРТИН: Тоа ќе ви биде доволно за истрага.

ЕМИЛИЈА: Ви благодарам.. (заминува, Мартин повторно погледнува во листот но тој е празен)

СЦЕНА

Во фарма за животни

Емилија е дојдена кај него со две фотографии од децата и нивни податоци.

МАРЈАН: Не, жал ми е не ги познавам овие деца.

ЕМИЛИЈА: Сигурни сте... затоа што тоа се ваши деца.

МАРЈАН: Молам?

ЕМИЛИЈА: Да, токму така. Овие две прекрасни деца се всуштност твои.

МАРЈАН: Но јас.. јас немам ни сопруга....т.е имав но почина..

ЕМИЛИЈА: Многу ми е жал.

МАРЈАН: Не е можно да се мои тие деца.. јас и сопругата имавме само еднаш...

ЕМИЛИЈА: Некогаш е доволно само еднаш.

МАРЈАН: Видете, ако се обидувате само да ми ги неметнете тоа нема да испадне добро.

ЕМИЛИЈА: Никој не сака да ви ги наметне овие деца. Тие се твои.

МАРЈАН: Како сте толку сигурни?

ЕМИЛИЈА: Погледнете го внимателно ова. (му го подава часовникот)

МАРЈАН: Ова е... мојот часовник.. го загубив пред..

ЕМИЛИЈА: Да погодам. 11 години и 9 месеци?

МАРЈАН: Тоа немора да значи ништо.

ЕМИЛИЈА: Секако дека не мора.. но немојте да се каете за шансата која може да ја испуштите. Видете, и јас ја доживеав истата судбина како и вие пред извесен период. Пред мене се појави дете кое велеше дека е мој син.. Јас не му верував.. но испадна вистината на виделина.. тој навистина е мој син.

МАРЈАН: Да слушнав, синот на градоначалничката.

ЕМИЛИЈА: Тој е мој син и многу се каам што неможам да бидам со него. Но немојте и вие да ја направите истата грешка како мене.. вие барем можете да избирате за вашите деца, а јас не можам.

МАРЈАН: Жал ми е но јас неможам ни да се грижам за оваа фарама а камо ли и за близнаци.

ЕМИЛИЈА: Ако не ги земете вие децата тие ќе одат во дом за сираци.. но таму не е толку убаво за нивното растење.

МАРЈАН: Извинете ме но јас имам работа. (Емилија заминува)

СЦЕНА

Во парк

ЕМИЛИЈА: (Зборува на телефон) Ало, Софи може ли да дојдеш во паркот.

СОФИЈА: Се случи ли нешто. (Децата си играат во куќата)

ЕМИЛИЈА:  Имаме проблем.

СОФИЈА: Еве ме одма ќе се симнам.

***

ВО ПАРКОТ

ЕМИЛИЈА: Тој не сака ништо да слушне за нив. Не верува дека тие се негови деца.

СОФИЈА: Но мораме да докажеме дека тоа се негови деца. Ако не ги земе нив тие ќе...

ЕМИЛИЈА: Знам, но морам да го спречам тоа. Знаеш јас им ветив на децата дека ќе ги спојам со нивниот татко.

СОФИЈА: Но зошто не им ја кажеш вистината? Нели на Никола му ја кажа вистината за неговиот татко.

ЕМИЛИЈА: Да но.. не е исто.

СУЗАНА: Г-це Емилија! (Доаѓа Сузана)

ЕМИЛИЈА: Г-ѓо Градоначалничке. Нешто да не се има случено?

СУЗАНА: Се има случено г-це Емилија.. колку што знам вие сте одговорна за градот и потребно е да се грижите за неговите потреби и  секако правилно да си ја извршувате вашата работа.

ЕМИЛИЈА: Зарем се сомневата во мене?

СУЗАНА: Јас имам своја работа и еможам постојано да доаѓам по вас и да ве опоменувам.

ЕМИЛИЈА: За што да ме опоменете г-ѓо?

СУЗАНА: Не заборавајте децата треба да заминат во дом за сираци, уште вечерва!

СЦЕНА

Вечерта пред полиција

Пред полицијата на една страна стојата Никола и Сузана а пред автомобилот Емилија и децата

ЕМИЛИЈА: Навистина ми е жал.

ИВАНА: Но ти ни вети дека ќе го најдеш нашиот татко.

ЕМИЛИЈА: Многу ми е жал што не го исполнив ветувањето.. но мораме да одиме (ја отвара вратата од автомобилот а децата влегуваат внатре по нив и Емилија)

СУЗАНА: Да одиме Никола. (Тој истрчува кон колата)

НИКОЛА: Не молам немој да одиш.

ЕМИЛИЈА: Никола те молам, немој да ми ја правиш работата уште потешка... и така многу ми е жал.

НИКОЛА: Но, тие не можат да го напуштат Дворови. Ќе се случи несреќа.

ЕМИЛИЈА: Веќе се случи. (заминува)

СЦЕНА

Некаде при излезот од градот

Автомобилот се расипа

ИВАНА: Што се случи?

ЕМИЛИЈА: Автомобилот се расипа, моторот престана да работи..

БОЈАН: Што ќе правиме сега. (загрижено)

ЕМИЛИЈА: Ќе се јавиме по помош.

СЦЕНА

На излезот од градот

Децата седат во автомобилот и се исплашени, а Емилија стој надвор и чека, доаѓа автомобил.

ИВАНА: Погледни. (Часовникот проработе, тие се вртат назат и гледаат како излегува некој човек)

ЕМИЛИЈА: Знаев дека ќе дојдеш.

МАРЈАН: Неможев да ги оставам да не не ги видам.. тие се внатре.

ЕМИЛИЈА: Да...

МАРЈАН: Ќе ги носиш во дом за сираци?

ЕМИЛИЈА: Да, така е планот.

МАРЈАН: Мислам дека нема да има потреба. (оди до автомобилот, ја отвара вратата и ги гледа со мил поглед)

СЦЕНА

Во домот на Софија

Софија прави јадење, доаѓа Емилија

СОФИЈА: И како ти помина денот.

ЕМИЛИЈА: Можам да кажам интересно.

СОФИЈА: Ги однесе ли децата во дом?

ЕМИЛИЈА: Не.

СОФИЈА: Не?! Како тоа?

ЕМИЛИЈА: Нивниот татко се предомисли и дојде да си ги земе.

СОФИЈА: Се предомисли.

ЕМИЛИЈА: Аха.

СОФИЈА: Само така.

ЕМИЛИЈА: Не знам дали е само така... но мило ми е што и тие деца си добија родител.. Исто како и Никола што ме доби мене.

СОФИЈА: Ти важно му ја кажа приказната на Никола за неговиот татко.

ЕМИЛИЈА: Да.. но малку ја изменив.

СОФИЈА: Како тоа?

ЕМИЛИЈА: Неможев да му ја кажам целата вистина, тоа би го повредило.

СОФИЈА: Ти си го излажала.

ЕМИЛИЈА: Така некако.

СОФИЈА: Ах Емилија.. што си направила.

ЕМИЛИЈА: Извини ме ќе одам малку на воздух, сакам да се смирам малку.

СЦЕНА

Некаде во градот

Емилија седи во автомобилот и гледа досие со украдени деца, доаѓа Никола

НИКОЛА: Еј!

ЕМИЛИЈА: Ме преплаши.

НИКОЛА: Што читаш?

ЕМИЛИЈА: Ништо битно, некое старо досие. Што правиш тука, нели треба да си дома. (Излегува од автомобилот и застануаат пред него)

НИКОЛА: Да, но испаднав зошто мајка ми не беше дома.. ти донесов благо.

ЕМИЛИЈА: Ти благодарам.

НИКОЛА: Слушнав дека таткото ги земал Ивана и Бојан.

ЕМИЛИЈА: Да навистина ми е мило што така заврши.

(Доаѓа човек со чопер и застанува пред нив, полека се симнува и им се приближува, тие го гледаат зачудено)

РОБЕРТ: Здраво!

ЕМИЛИЈА: Здраво..

РОБЕРТ: Извинете што сметам.. но може ли да ми кажете каде можам да најдам соба за престој.

НИКОЛА: Сакате да останете тука?

РОБЕРТ: Да... затоа и барам соба каде можам да престојувам.. нели?

ЕМИЛИЈА: Имате мал хотел во близина, на следната уличка свртете десно.

РОБЕРТ: Ви благодарам. (Заминува накај моторот)

ЕМИЛИЈА: Еј, не го слушнав твоето име.

РОБЕРТ: Тоа е затоа што не ти го кажав. (заминува со моторот)

УТРЕ СЛЕДУВА НОВО ПРОДОЛЖЕНИЕ...