38 епизода „ТОЈ Е МОЈ СИН“

38 епизода „ТОЈ Е МОЈ СИН“

СЦЕНА

Во станот на Роберт

Мартин полека со тел ја отвара вратат и влегува внатре, разгледува наоколу, се доближува до масата за пишување, го гледа компјутерот уклучен но бара код за да се приклучи целосно, разгледува разни документи на масата и одеднаш здогледува лист на кој е напишано Александар Петрев. Мартин се изненадува бидејќи никој не го знае неговот вистинско име.

СЦЕНА

Во ресторанот

Стефан седи на една од масите, доаѓа Емилија и седнува до него

СТЕФАН: Многу ми е мило за твојата пријателка.

ЕМИЛИЈА: И мене ми е мило што се докажа вистината но тоа не беше добро од твоја страна.

СТЕФАН: За што зборуваш.

ЕМИЛИЈА:  Можеш ли барем еднаш да поверуваш дека градоначалничката крие нешто.

СТЕФАН: Емилија, Сузана е мнногу добра жена..

ЕМИЛИЈА: Добра. (го става прислушкувачот на маса) Што е ова тогаш?

СТЕФАН: Не разбирам.

ЕМИЛИЈА: Ајде немој да се правиш наивен. Работиш за градоначалничката, всуштност ти никогаш не престана да работиш за нејзе. Постојано си ми забивал нож во грб. Јас ти верував.

СТЕФАН: Емилија, слушни ме.. Сузана не е тоа што се претставува, таа е добра жена.

ЕМИЛИЈА: Ќе престанеш ли да ја браниш. Зошто толку ја браниш. (Стефан погледнува во подот.)  Ти си вљубен во нејзе. (Стефан молчи, ништо не одговара) Во ред, твое си е тоа. Но само да знаеш дека јас нема да престанам. Ќе го најдам доказот со кој ќе ја обвинам Сузана. Јас ти нудам да се спасиш себе си а и сите останати. Ти самиот ќе одлучиш. (станува и заминува)

СЦЕНА

Во градот

Роберт се качува на моторот и заминува, Мартин ја пали колата и тргнува по него да го следи.

СЦЕНА

Во црква

Роберт зборува со некој калуѓерка и после некое време заминува. Калуѓерката се враќа назат, а нејзе ја пресретнува Мартин

МАРТИН: Се извинувам ќе може ли да поразговараме?

КАЛУЃЕРКАТА: Веќе го плативме долгот.

МАРТИН: Но јас не дојдов за долгот.

КАЛУЃЕРКАТА: Тогаш зошто сте тука?

МАРТИН: Човекот со кој зборувавте пред малку, се претстави ли?

КАЛУЃЕРКАТА: Пријатен ден. (заминува)

МАРТИН: Знаете ја сможам да ја покачам цената за наредниот месец и тоа двојно.

КАЛУЃЕРКАТА: (Се насмевнува скоро незабележително) во ред, што сакате, ве слушам.

МАРТИН: Сакам да ми кажете што сакаше тој човек од вас?

КАЛУЃЕРКАТА: Сакаше само совет.

МАРТИН: Совет за што?

КАЛУЃЕРКАТА: Дојден е од друг град само за да го најде својот татко.

МАРТИН: Го најде ли?

КАЛИЃЕРКАТА: Да, го нашол, но сеуште немаат разговарано.

МАРТИН: Зошто?

КАЛУЃЕРКАТА: Не знам. Тоа не е моја работа. Сигурно имале некои пробелми кога се разделувале, а сега не знаат како да се смират.

МАРТИН: Разбирам.

КАЛУЃЕРКАТА: Пријатен ден господине. (заминува)

СЦЕНА

Некаде во градот

Софија се шета, ја пресретнува Марко

МАРКО: Софија, може ли да разговараме?

СОФИЈА: Брзам!

МАРКО: Софија, само момент, сакам да ти се извинам, навистина ми е жал.

СОФИЈА: Добро, продолжи.

МАРКО: Жал ми е за тоа што не ти верерува, жал ми е за тоа што ја немаше мојата поддршка.

СОФИЈА: Да, Марко и мене ми е жал за тоа. Знаеш дека јас постојано бев со тебе, а ти, моментот кога ми беше најпотребен тебе те немаше.

МАРКО: Јас само ги гледав работите од друг агол како и сите други. Сите докази насочуваа на тебе, ножот, отпечатоците и се останато.

СОФИЈА: Но тоа беше местенка.

МАРКО: И тоа добро.. Види Софи, јас сум човечко суштество, нормално е да грешам. Но јас веќе си ја видв грешката. Знам каде грешев.

СОФИЈА: Се е тоа во ред. Но јас и ти нема да можеме да продолжиме. Многу ми е жал за тоа, за сите убави моменти кој сме ги поминале заедно.

МАРКО: Знам, и жал ми е за тоа. Но јас те сакам.

СОФИЈА: А токму тоа ги прави работите уште по тажни. Едноставно ова нема да може да продолжи вака.

СЦЕНА

Пред канцеларијата на Даниел

Мартин тропа на вратата но никој не отвара, точно за заминувањето на Мартин отвара Даниел

ДАНИЕЛ: Г-не Мартин, што се случува? Мене ме баравте?

МАРТИН: Да.

ДАНИЕЛ: Но јас веќе ги уплатив парите за долгот.

МАРТИН: Зошто сите го кажувате тоа?

ДАНИЕЛ: Не знам.. а, ако веќе сте дојдени, влезете, кажете го тоа што го имате на срце

МАРТИН: Ајде, да поразговараме, за нешто сериозно.

СЦЕНА

Во канцеларијата

ДАНИЕЛ: Син?! Вие сте имале син. Јас не го знаев тоа.

МАРТИН: Никој не знае за тоа. Се скаравме пред многу години. Јас ги напуштив.

ДАНИЕЛ: Жално за детето.

МАРТИН: Сега е тука. Дојден е да ме бара.

ДАНИЕЛ: Го препознавте ли?

МАРТИН: Да, мисалм дека го препознав. Или не знам, или го познав или пак само си го замислувам тоа што сакам да ми се случи.

ДАНИЕЛ: Колку години има тој?

МАРТИН: Доволно е голем, скоро 25 и некоја.

ДАНИЕЛ: Поминало доста време.

МАРТИН: Не знам дали ќе ми прости. Јас се покајав за сите работи кој ги направив но не знам дали е подготвен за смирување.

ДАНИЕЛ: Тој дали ве познава?

МАРТИН: Мислам дека да. Но како што мислам тој не е дојден тука за да се смириме. Тој ми е сеуште луд.

ДАНИЕЛ: Лутината помеѓу родителите и децата е нормална работа.

МАРТИН: Тој е дојден за да ме убие.

ДАНИЕЛ: Тоа не е возможно. Зошто би го сторил тоа?

МАРТИН: Заради големите маки кој им ги создадов додека беше мал.

ДАНИЕЛ: Погледнете го ова од друга страна, тој можеби чека некој знак и да се отвори кон вас. Направете го вие првиот потег. Бидете слободни исто како сега кога зорувате со мене. Побарајте да ви прости, бидете искрени.

МАРТИН: Искреноста не е баш мој метод.

ДАНИЕЛ: Но нема друг начин, тоа е единствената шанса.

СЦЕНА

Некаде во шумата кај викендичката

Роберт бара нешто низ грмушките и околу дрвото, доаѓа Мартин

МАРТИН: Знам кој си!

РОБЕРТ: Навистина?

МАРТИН: И знам зошто си дојден и што точно бараш.

РОБЕРТ: Во ред тогаш, да не се лажеме. Тато.

СЦЕНА

Некаде во шумата кај викендичката

МАРТИН:  Многу ми е жал за тоа што се случи во минатото, навистина се покајав.

РОБЕРТ: Но ти ме пушти. Ме пушти да заминам.

МАРТИН: Знам, и многу ми е жал. Но ткако те загубив јас постојано те барав. Не остана место  каде што не погледнав. Никој не знаеше ништо. Никој немаше ниту видено ниту пак слушнато нешто. Секоја трага поврзана со тебе се губеше. Со години талкав но залудно...

РОБЕРТ: Можеше да се променат нештата.

МАРТИН: Точно можеше, но ништо од тоа не се случи. Многу ми е жал. Јас сакам да ми простиш. Сакам да започнеме од ново. Неможам да дозволам да те изгубам. Прости ми сине.

РОБЕРТ: Ти простувам татко. (Мартин плаче и го гушнува Роберт)

МАРТИН: Драган синко мој. Низ што си поминал ти.. и името си го променил само да не те најдам.

РОБЕРТ: Неможев да се навикнам на работите. Сакав да започнам од ново.

МАРТИН: Но сега конечно те најдов.

РОБЕРТ: Уште ли го чуваш сребрениот нож.

МАРТИН: Зошто.

РОБЕРТ: Зошто ако го чуваш и ако го користиш тоа значи дека не си се променил. Сакам да знам.

МАРТИН: Стои скриен. Но никогаш повеќе го немам користено.

РОБЕРТ: Каде е?

МАРТИН: Тука до дрвото. Почни да копаш ќе го најдеш.

СЦЕНА

Кај дрвото

Роберт копа, а Мартин го гледа

РОБЕРТ: Навистина си се променил.

МАРТИН: Ги оставив старите работи зад себе и започнав од почеток. Сакав да ги надминам лошите работи кој ги правев.

РОБЕРТ: Каде е ножот?

МАРТИН: Тука треба да биде. Чекај малку. (се наведнува и со рацете раскопува малку и вади крпа во која е завиткан сребрениот нож) Еве го.

РОБЕРТ: Уште е величенствен.

МАРТИН: Тој сега за мене не вреди ништо. Јас те најдов тебе. На, земи го и уништи го како што сакаше. Повеќе не ми е потребен.

РОБЕРТ: (Го зима ножот) Навистина е прекрасен. (Полека го крева ножот и сака да го нападне Мартин)

МАРТИН: Што се случува? Сакаш да ме нападнеш?

РОБЕРТ: Сакав само да го најдам овој нож. Толку величенствен. Толку само убиства се извршени со овој нож.

МАРТИН: Ти не си мојот син. Ти не можеш да ме убиеш, затоа што не знаеш да го користиш правилно тој нож. (Полека му се приближува накај него)

РОБЕРТ: Не ми се доближувај.

МАРТИН: Кој си ти? Што сакаш?

РОБЕРТ: Мојата цел е готова. Нема никој да ме спречи. (Мартин се доближува до него, а Роберт полека се враќа наназат. Оденаш се сопнува а Мартин ја користи шансата и го зима ножот. Го потпира на дрвото, а ножот му го држи до гушата)

МАРТИН: Време е да ги смениме улогите. Јас сум тој кој ќе поставва прашања. Кој си ти и што бараш во ова место.

РОБЕРТ: Веќе знаеш што барав и не сакам да го кажувам тоа уште еднаш.

МАРТИН: Ти си поигра со мојата судбина, се вмеша во моето минато. Некој друг мора да стои позади ова.. Кој е тој?

РОБЕРТ: Нема никој.. јас самиот дознав за ова.

МАРТИН: Во ред, нека биде така. Изгледа дојде времето повторно да го употребам овој нож и повторно да земам нечиј живот.

РОБЕРТ: Ајде, направи го тоа. Секако ќе умрам.

МАРТИН: Како тоа?

РОБЕРТ: Болен сум, за мојата болест нема лек. Сакав само да го најдам овој нож и да уживам малку со него.. Но  сега ајде уби ме.  За мене тоа нема никаква разлика.

МАРТИН: Не, нема да те убијам. (Се истрага и замнува)

РОБЕРТ: Зарем нема да ме убиеш. Ќе ме оставиш на слобода.

МАРТИН: Зошто да ги валкам рацете со крв, а да не добијам ништо. Вака ќе си направам услуга, а ти секако ќе умреш, нели?

СЦЕНА

Во канцеларијата на Емилија

Сузана седи и ја чека Емилија.

СУЗАНА: Вавистина ви честитам г-це Емилија. Навистина се изненадив од пресвртот на целата оваа настаната ситуација со киднапирањето на Габриела.

ЕМИЛИЈА: Ах, ве молам без да се умилкуваме една на друга. Време е да  зборуваме искрено и да ми одговорите на некои прашања.

СУЗАНА: Секако г-це Емилија. Се што е потребно. Но пред се сакам да го солушате Стефан. Тој има да ви каже нешто. Можеш да влезеш Стефан.

СТЕФАН: (Влегува) Г-це Емилија, сакам да зборуваме. (уплашен е)

СУЗАНА: Ајде Стефан, кажете и го тоа што ми го кажавте мене.

СТЕФАН: Г-це Емилија, јас сум виновен за се.

ЕМИЛИЈА: За што точно си виновен?

СТЕФАН: Јас бев тој кој ја киднапираше Габриела, јас бев тој кој го набави лажното срце од животно и измешав ДНК од Габриела, и јас ги средив отпечатоците.

СУЗАНА: И тоа другото.

СТЕФАН: И уште нешто. Јас го украдов клучот од градоначалничката и го подметнав во креветот на Софија.

ЕМИЛИЈА: Господе Боже. Ова е навистина претерано. Јас не ви верувам ниту збор од ова што го кажавте. Знам дека ова не е вистина Стефан.

СТЕФАН: Се коланм дека е така. Ако сакате ќе ве однесам во просторијата каде што ја држев Габриела, ќе најдете отпечатоци од мене и од нејзе.

ЕМИЛИЈА: Јас не ви верувам. Ова не сте вие. Што би добиле вие од ова?

СТЕФАН: Не знам, за миг се занесов. Мислев дека ќе можам да учествувам на судењето. Дека ќе напишам добра статија за сето ова. Ќе си ја вратам работата. Дека ќе напишам можеби и роман, ќе снимам филм.. не знам сето тоа беше само момент на слабост.

ЕМИЛИЈА: Што и да кажете јас не ви верува. Ова се зборови на некој друг. Некој друг зборува на ваше место.

СУЗАНА: Многу бргу пресудувате г-це Емилија.

ЕМИЛИЈА: Доста ми беше од оваа каша. Г-це Сузана дојдете во ходникот. (замиува изнервирано Емилија)

СУЗАНА: Лоша ти е глумата Стефан.

СЦЕНА 

Во ходникот

СУЗАНА: Не можам да ви ја разберам работата г-це Емилија. Човекот ви признава се а вие не му верувате.

ЕМИЛИЈА: Поголеми глупости немам во животот слушнато.

СУЗАНА: Јас мислам дека тоа не е вистина.

ЕМИЛИЈА: Кутар Стефан. Знам дека зад сето ова стоите вие. Знам дека е ова ваша игра. Но повеќе не ми е гајле за тоа. Ќе започнам од почеток. Вие ми го земавте синот, ми го земавте тоа што го сакав. Време е и јас да направам нешто за мојот син. Ќе ви го земам тоа што најмногу го сакате. Ќе си го земам синот назат! 

УТРЕ СЛЕДУВА НОВО ПРОДОЛЖЕНИЕ

уште 6 епизоди до крајот