40 епизода „ЈАС СУМ ТВОЈОТ СПАСИТЕЛ“

40 епизода „ЈАС СУМ ТВОЈОТ СПАСИТЕЛ“

СЦЕНА

Пред куќата на Сузана

Марко и ги носи кесите кој ги пазарела Сузана

СУЗАНА: Ти си мојот спасител. Многу ти благодарам, да не беше ти не знам како ќе се снајдев.

МАРКО: Ви се молам нема ништо. Секогаш сум тука кога ќе затреба. (Застануваат пред вратата)

СУЗАНА: Знаеш што. И така купував многу, остани на вечера, ќе направам пита.

МАРКО: Многу ви благодарам, но вечерва сакам да си легнам рано утре сум на работа.

СУЗАНА: Во ред тогаш. (велгуваат внатре) 

СЦЕНА

Во дневната соба

Марко сеуште и ги носи кесите

СУЗАНА: Во ред ти благодарам многу, остави ги тука. (Сузана здогледува писмо на кое пишува МАМО, го зима листот, а од другата страна нема ништо напишано. Листот е празен. Сузана се натажува)

МАРКО: Што е? Да не се случи нешто?

СУЗАНА: Никола, после сесијата ќе останел на вечера со Даниел. По се изгледа дека јас ќе бидам сама... сама со себе.. ќе мора да се навикнам на ова. (прави тажен израс на лицето.)

МАРКО: Многу ми е жал.

СУЗАНА: Не е ништо. Можеш да си одиш. (Марко заминува, се симнува неколку скали надоле и се враќа пак назат)

МАРКО: Знаеш што, мислам дека добро би ми дошла една пита. (Сузана се насмевнува)

СЦЕНА

На излезот на Дворови

Емилија и Роберт се возат на моторот, застануваат пред знакот

ЕМИЛИЈА: Нели рече дека ќе ми кажуваш за Сузана.

РОБЕРТ: Да, така кажав.

ЕМИЛИЈА: Токаш каде одиме..

РОБЕРТ: Одиме на едно место каде што ќе можам да ти раскажама една приказна.

ЕМИЛИЈА: Какава приказна?

РОБЕРТ: Моја лична приказна. (Роберт продолжува да вози и го одминуваат знакој на кој пишува Излез од Дворови)

СЦЕНА

Во домот на Сузана

Сузана и Марко вечераат

СУЗАНА: Ти се допадна ли питата?

МАРКО: Да, навистина ми се допадна. Најдобрата пита што некогаш сум ја јадел. Ти благодарам.

СУЗАНА: Нема за што. Секако ми треба друштво. (пие вино од чашата)

МАРКО: Дозволи ми да ги соберам чиниите.

СУЗАНА: Ах не. Никако денес ти си ми мојот спасител, ми помогна за многу работи. Нема сигурно и чиниите да ги собрираш.

МАРКО:Не инсистирам. (Ги сибира чиниите, и заминува накај кујната)

СУЗАНА: Ти благодарам Марко.

МАРКО: Нема за што. Изминатите денови која мене ми беше потребен некој за разговор ти беше тука постојано. Јас сигурно можам да ти си оддолжам за тоа.

СУЗАНА: Веќе се обидов со тоа што ми помогна.

МАРКО: Знаеш што сакав да те прашам. Те мене ме најде. Но никогаш не дознав како се случи тоа, никој не ми кажува ништо.

СУЗАНА: Можеби затоа што никој не ја знае приказната освен јас.

МАРКО: Ќе ми кажеш ли?

СУЗАНА: Беше ладно. Зимно време, скоро -10. Јас работев до доцна во канцеларијата. Кога си тугрнав за дома со автмобилот на половина пат ми текна дека си го заборавив мобилниот во канцеларија. Си помислив дека не е ништо важно, нема кој да ме бара. Но како некој глас да ми зборуваше од внатре нешто ме натера повторно да се вратам назат. Кога се враќав накај општината, те видов тебе, легнат на патот, целиот беше скаменет. Да сум дошла 10 минути подоцна немало да можам да те спасам.

МАРКО: Ова е неверојатно... како... многу ти благодарам. Не знам друго што да кажам. (Сузана полека му се доближува, сака да го бакне)

МАРКО: Сузана извини, но... не сакам да се чувствуваш непријатно,  мислем дека нема потреба да брзаме.. Доволно е да останеме пријатели како секогаш.

СУЗАНА: Да, секако. Не знам што точно ми се случи, за момент се занесов.

МАРКО: Во ред е.  Питата беше прекрасна, ти благодарам за вечерата. (заминува, Сузана полека со чашата се оближува до едно огледало кое стои во собата, се напива неколку голтки од виното и со чашата удира по огледалото, а тоа се крши на голем број парчиња)

СЦЕНА

Покрај некој ресторан

Емилија и Роберт пристигнуваат пред некој ресторан

ЕМИЛИЈА: Што е ова по ѓаволите?

РОБЕРТ: Ресторан.

ЕМИЛИЈА: Зошто дојдовме тука?!

РОБЕРТ: Тука дојдовме за да зборуваме за минатото.

ЕМИЛИЈА: Да, но јас мислев дека ќе зборуваме за тебе.

РОБЕРТ: Да, ќе зборуваме, но пред тоа да те прашам. Ти имаш идено тука предходно нели?

ЕМИЛИЈА: Од каде знаеш?

РОБЕРТ: (Вади дел од стар весник на кој  пишува „7 годишно момче пронајде загубено бебе“) Еве од каде.

ЕМИЛИЈА: И што си нашол стар весник каде пишува за мене.

РОБЕРТ: Да, но има и уште нешто. Тоа 7 годишно момче кое те пронајде бев јас.

ЕМИЛИЈА: Тоа не е возможно.

РОБЕРТ: Верувај ми така е.

СЦЕНА

Во шумата

ЕМИЛИЈА: Што бараме во шумава?

РОБЕРТ: Нели ти кажав дека ќе зборуваме за нас и за Сузана, но пред тоа треба да појдеме до местото.

ЕМИЛИЈА: Кое место?

РОБЕРТ: Местото каде што те најдов.

ЕМИЛИЈА: Не, ти не си момчето кое ме нашло. Ако беше тоа момче ќе знаеше дека мене ме нашле покрај патот а не во шумата.

РОБЕРТ: Верувај ми јас сум тоа момче.

ЕМИЛИЈА: Како да ти верувам?

РОБЕРТ: Јас кога те пронајдов беше завиткана во мало кебенце на кое пишуваше Емилија. Ете тоа не ги пишува никаде. Јас го знам зошто јас бев таму.

ЕМИЛИЈА: Но јас бев најдена кај патот.

РОБЕРТ: Јас излажав дека те најдов таму.

ЕМИЛИЈА: Зошто?

РОБЕРТ: За да можам да те заштитам.

ЕМИЛИЈА: Да ме заштитиш од што и каква врска има сето ова со Сузана?

РОБЕРТ: Врската е во тоа што Сузана беше поврзана со луѓе кој крадат деца, поврзана со мафија.

ЕМИЛИЈА: И да е поврзана имаш ли доказ. Мене ми се потребни докази.

РОБЕРТ: Јас имам доказ, мене ме нападнаа, имав сериозни повреди.

ЕМИЛИЈА: Да, секако. Јас одам, ако немаш нешто друго да ми кажеш те молам немој да ме задржуваш со разни работи.

РОБЕРТ: Емилија! (тргнува по нејзе, но се сопнува и паѓа на земја)

ЕМИЛИЈА: Добро, што ти се случува тебе и со твојата нога?

РОБЕРТ: Во ред, погледни. Ова е вистината што ми се случи. (ја завратува ногавицата)

ЕМИЛИЈА: И што е тука чудно? (Емилија гледа нормална нога како на секој човек)

РОБЕРТ: Ти не гледаш, неможеш да го видиш ова? (Роберт погледнува кон ногата а таа е железна) Емилија јас сум болен.

ЕМИЛИЈА: Можам да го забележам тоа.

РОБЕРТ: Не, Јас не сум луд!

ЕМИЛИЈА: Тогаш што се случува?

РОБЕРТ: Емилија, ти ни си потребна, потребна ни си на сите.

ЕМИЛИЈА: Не, грешиш. Јас сум му потребна само на Никола. Тој има најголема потреба од мене. Јас бев лоша мајка, дозволив да ми го земат бебето, сега неможам да дозволам да се случи истото. Овој пат јас ќе ја победам Сузана.

СЦЕНА

ПРЕД МНОГУ ГОДИНИ Во дом за деца без родители

Емилија е мало бебе, Роберт има 7 години, ја држи Емилија во раце и полека ја остава на креветчето. Бебето почнува да плаче

РОБЕРТ: Ајде Ема, не плачи те молам. Види. (Почнува да и прави интересни изрази на лицето,а бебето се смирува и се насмевнува) Што е ова доле. (Се наведнува да види) Ова мора да се твоите работи. (Доаѓа г-дин Горки)

Г-ДИН ГОРКИ: Што правиш малечок?

РОБЕРТ: Ништо, само сакав да видам што е ова?

Г-ДИН ГОРКИ: Нема потреба да гледаш, тоа не се твои работи. Немој повторно да те видам како чепкаш по туѓи работи.

РОБЕРТ: Да г-не Горки. (Доаѓа едно дете)

ДЕТЕ: Еј, знаеш да чуваш тајни.

РОБЕРТ: Да. Кажи..

ДЕТЕ: Погледни што имам. (Му покажува купче со пари)

РОБЕРТ: Леле, од каде толку пари?

ДЕТЕ: Ги земав од една жена, не ме примети.

РОБЕРТ: Сега ќе може да си одите.

ДЕТЕ: Да, ќе дојдеш со нас?

РОБЕРТ: Не знам. Сакам да останам со Емилија. Таа е многу малечка. Може ли да дојде и таа?

ДЕТЕ: Да дојде и таа. Па таа е бебе, ние не можеме да се гржиме за нејзе.

РОБЕРТ: Но не сакам да ја оставам.

ДЕТЕ: Јас те прашав ти како сакаш. (Се завртува и оди кон другите деца кој го чекаат пред вратата.)

РОБЕРТ: Еј, дечки чекајте, доаѓам  и јас. (Ја бакнува Ема во челото) Збогум Ема.

СЦЕНА

Во работилницата на Богдан

Драган се обидува да го поправи стариот часовник кој му го даде Мартин

РОБЕРТ: Притисни го долниот дел и затегни ја сајлата од десно. Така ќе проработи. (Човекот го прави тоа што му го кажа Роберт и часовникот почнува да работи)

БОГДАН: Ти благодарам.  Но како знаеше?

РОБЕРТ: Татко ми ме научи.

БОГДАН: Татко ти мора да е многу горд.

РОБЕРТ: Не знам, не би рекол така. Јас не станав човек како тој ме замислуваше. Имаме проблеми.

БОГДАН: Сите проблеми можат да се надминат.

РОБЕРТ: Точно но, јас дадов едно ветување.

БОГДАН: Тоа е убаво. Си дал ветување, дури и да не го исполниш до крај ти си се потрудил. Си правел грешки но потоа си се потрудил да ги поправиш тие грешки и да не продолжиш да ги правиш понатаму. Кога би имал син, јас би бил многу горд на него.

РОБЕРТ: Ќе може ли да почнам да работам кај тебе?

БОГДАН: Но јас нема да можам да ти плаќам.

РОБЕРТ: Тоа нема да биде проблем. Не сакам пари.

БОГДАН: Добро, ајде.. Штом така дојди. Влези тука.

СЦЕНА

Во домот на Сузана

Никола спие во својата соба му се јавува Емилија

ЕМИЛИЈА: Црвенко, црвенко овде е белка. (Никола се разбудува)

НИКОЛА: Ема, што се случува?

ЕМИЛИЈА: Мораме да разговараме?

НИКОЛА: Ќе разговараме за операција „Змиско око“?

ЕМИЛИЈА: Не, ќе зборуваме за нас.

НИКОЛА: Добро.

ЕМИЛИЈА: Те чекам доле пред куќа, симни се јас сум во автомобилот.

СЦЕНА

Во автомобилот на Емилија

НИКОЛА: Што се случува?

ЕМИЛИЈА: Никола, слушни ме. Ќе те прашам нешто сериозно. Дали сакаш да ја оставиш Сузана и да започнеш да живееш со мене?

НИКОЛА: Да секако.

ЕМИЛИЈА: Тогаш врзи го појасот и да одиме.

НИКОЛА: А каде ќе одиме?

ЕМИЛИЈА: Го напуштаме „Дворови“!

ПОНЕДЕЛНИК СЛЕДУВА НОВО ПРОДОЛЖЕНИЕ

уште 4 епизоди од самиот крај